کجا بودی وقتی برات شکستم

یخ زده بود شاخه گلم تو دستم

                                  کجا بودی وقتی غریبی و درد

                                  داشت من ِ تنهارو دیوونه می کرد

کجا بودی وقتی که ازپنجره

می پرسیدم این چندمین عابره

                                   جا بودی وقتی تورو می خواستم

                                   که دستات آروم بشینه تو دستم

کجا بودی وقتی که گریه کردم

از تو به آسمون گلایه کردم

                                    کجا بودی وقتی کنارِ عکسات

                                    شبا نشستم به هوای چشمات

کجا بودی تو لحظه ی نیازم

وقتی می خواستم دنیامو بسازم

                                    کجا بودی ببینی من می سوزم

                                    عین چشات سیاهِ رنگِ روزم

کجا بودی تشنه ی چشمات بودم

نبودی من عاشق ِ دنیات بودم

                                     کجا بودی وقتی دیوونت بودم

                                     وقتی که بی قرارِ شونت بودم

کجا بودی وقتی چشام به در بود

ترانه هام شکایتِ سفر بود

                                      نبودی پیش ِ من ِ بی ستاره

                                      ترَک خورد دلم با یه اشاره

کجا بودی وقتی که می نوشتم

ترانه هام همه مال ِ فرشته م

                                      کجا بودی وقتی که پرپر شدم

                                      سوختم و ازغمت خاکسترشدم

کجا بودی ببینی فصل ِ بهار

همه می گفتن تو گذاشتیم کنار

                                      سرزنشای مَردم و شنیدم

                                      هرچی که باورت نمیشه دیدم

کنایه هاشونو به جون خریدم

نبود ستاره م شبا گریه چیدم

                                       کجا بودی وقتی بهم خندیدن

                                       رد شدن وهمدیگرو بوسیدن

کجا بودی ببینی خستگیمو

آب شدن ِ شمعای زندگیمو

                                       همه سراغ تورو می گرفتن 

                                       زیرِ لبی یه چیزایی می گفتن

می خندیدم اما تنم می لرزید

کجا بودی وقتی چشام می ترسید

                                        کجا بودی وقتی سحرنداشتم

                                        سیاهی بود ازتوخبرنداشتم

کجا بودی وقتی که اشکام می ریخت

خون جای گریه ازتو چشمام می ریخت

                                         کجا بودی وقتی باید می موندی

                                         غصه مو ازلحن ِ صدام می خوندی

کجا بودی نگام به درسفید شد

هرکی به جزمن ازتو ناامید شد

                                           کجا بودی وقتی دعای داغم

                                           می زد به سقفِ کوچیکِ اتاقم

کجا بودی وقتی صدات می کردم

به آسمون رسید صدای دردم

                                            کجا بودی من ازخودم گذشتم

                                            هرجا بگی رو دنبال ِ توگشتم

کجا بودی ببینی آبروم مُرد

اما به خاطرِ چشات قسَم خورد

                                             خنده واسه همیشه ازلبام رفت

                                             رسیدن ازمَرمَر رؤیاهام رفت

کوچه ی انتظار رسید به بُن بست

دلم می گفت اون سرِ وعده هاش هست

                                             کجا بودی که ازنفس افتادم

                                             روزی یه بارزنده شدم جون دادم

وقتی که این بازیارو می کردی

من می دونستم داری برمی گردی

                                             پاهای خسته توبذارروچشمام

                                             بگو که دیگه نمی ذاریم تنها

بگو هنوز دوسم داری با منی

بگو محاله قلبمو بشکنی

                                              کجا بودی ببینی بی ستاره م

                                              ببینی جزتو کسی رو ندارم

غم نبودنت مثِ آتیشه

تواین دوخط ترانه جا نمیشه

سلامی که امروز برات می نویسم رنگش فرق می کند ٬ می دانی آخرحالا اینجا زمین عروس

شده است ٬ تقصیرمن نیست همیشه من هرچه که می نویسم اگرعجیب هم نباشد نمی دانم چرا

تو تعجّب می کنی ؟  زیبا نمی دانم تعجّب کنی بهتر است یا نکنی ؟

کدامشان به دوست داشتن ٬ به عشق ٬ کمی نزدیکتراست بگذریم .......

داشتم برایت می گفتم که زمین عروس پوش شده است امّا حقیقتش غیرازاینکه بنویسم عاشقت

هستم و تو هیچ اهمیتی ندهی و من به اهمیت ندادنت درعشقم اهمیتی ندهم ٬ برایم یک سؤال

تقریبا نارنجی پیش آورد . دیدم چه کسی بهتراز تو٬ تو هیچ سؤالی را جواب نمی دهی ٬ پس

معلوم نمی شود که کِی بلد نیستی ٬ کِی حوصله نداری و کِی ازعزیزی ات کم می شود ٬ امّا

اینجا ازهرکس بپرسم نه اینکه دیوانه اش نیستم وهرکه باشد یک آدم کاملا معمولی ست لااقل

برای قلبِ من اگربلد نباشد پای آبرویش در میان است که مسلما می رود . گرچه نبودن ننگ

نیست امّا خُب این تنها درقالبِ حرف یخ زده است وهرکس هم بلد نباشد خجالتش را با یک

نمی دانم به اوج می رساند . حالا ازتو می پرسم می دانم توهمه ی چیزهای مهم وعجیب را

می دانی ٬ عادی ها را همین طور٬ ببین وقتی برف می بارد می گویند چون برف سفید است

پس شاعرانه اش این است که عروسی ست وسفیدی را رنگِ عروس می دانند ٬ امّا اغلب

وقتی کسی می میرد سفید می پوشد و دیگران سیاه ٬ پس چرا آن روزعروسی آن عروس 

نیست که می رود ٬ می دانم توشگفت زده نگاهم نکردی ٬ نترسیدی ٬ دلت هم برایم شدّتِ

دیوانگی ام نسوخت اصلا حتی ذرّه ای ازاین سؤال را به حسابِ دیوانگی ام نگذاشتی ٬ نه

جان هرکسی که جزمن است و خدای نکرده خیلی  دوستش داری مگردروغ می گویم ؟

فرق میان این دو عروس چیست زیبای من ؟

سفید همان سفید است چه برف باشد چه پارچه ٬ چه هرچیز دیگر . امّا آدم ها چه طوروچرا

عوض می شوند ؟ شاید واقعا رفتن ِ همیشگی ِ آن انسان هم ٬ عروسی اش باشد مثل ِ حالای

زمین وبرعکس شاید زمین حالا با اینکه سفید اجباری برتن کرده مرگش باشد از درد ٬ توچه

فکر می کنی نازنینم ؟ می دانم توبلدی ٬ توجوابِ همه ی سؤال های نپرسیده ی من را می دانی

همین است بی خود که من دیوانه ی تونشده ام . نه فکر کنی به خاطرسؤال وجواب وبی جوابی 

و این هاست خودت که بهترهمه چیز دنیا را می دانی همین که می دانی که من نمی دانم 

چقدر دوستت دارم کافی است وهمین بالا ترکه خودت هم می دانی که نمی دانی من چقدر

دیوانه ی توام . شهامتش را داری امّا فکر نکن این مسئله صد مجهولی است میزان ِ مجنون

بودن ِ مرا هیچکس نمی داند . فقط همه می دانند که آنقدر درصدش بالاست که عاشقت را در

هر دادگاهی با گواهی غلبه ی جنون تبرئه می کند . گرچه هیچکس جنون ِ به این لذت بخشی

را با سفید ترین پرونده ی دنیا عوض نخواهد کرد .

زمانی که عاشق کسی هستی رهایش کن اگرعاشقت باشد برمی گردد واگربازنگشت بدان او

هرگز دوستت نداشته است .     

غصّه ی تو برای من ٬ شادی من برای تو

دلت گرفت بگو خودم ٬ گریه کنم به جای تو

روزای خوب برای تو ٬ شبای بد برای من

بیستای قرمزمال ِ تو ٬ نمره ی رد برای من

غصّه ی تو برای من ٬ شادی من برای تو

دلت گرفت بگو خودم ٬ گریه کنم به جای تو

نُتای رنگی مال ِ تو ٬ شعرغم انگیزمال ِ من

بهارو عطرش مال ِ تو ٬ برگای پاییز مال ِ من

غصّه ی تو برای من ٬ شادی من برای تو

دلت گرفت بگو خودم ٬ گریه کنم به جای تو

گلای قرمزمال ِ تو ٬ گلای پرپر مال ِ من

قصّه ی اوّل مال ِ تو ٬ حرفای آخرمال ِ من

شوق سفر برای تو ٬ دردِ سفر برای من

رسیدناش برای تو ٬ فکرخطربرای من

غصّه ی تو برای من ٬ شادی من برای تو

دلت گرفت بگو خودم ٬ گریه کنم به جای تو

لذتِ خنده مال ِ تو ٬ بارون ِ گریه مال ِ من

صدآفرینا مال ِ تو ٬ حرفِ گِلایه مال ِ من

آتیش عشقم مال ِ تو ٬ کتابِ سوختن مال ِ من

عُمرِزیاد تو فال ِ تو ٬ رنج زیاد تو فال ِ من

غصّه ی تو برای من ٬ شادی من برای تو

دلت گرفت بگو خودم ٬ گریه کنم به جای تو

قصرِ طلایی مال ِ تو ٬ موندن و ساختن مال ِ من

همیشه بُردن مال ِ تو ٬ همیشه باختن مال ِ من

خاطره ی خوش مال ِ تو ٬ تلخی رفتن مال ِ من

نازواَداها مال ِ تو ٬ چشای روشن مال ِ من

غصّه ی تو برای من ٬ شادی من برای تو

دلت گرفت بگو خودم ٬ گریه کنم به جای تو

خوابای رنگی مال ِ تو ٬ خوابِ پریشون مال ِ من

ذوق ِ رهایی مال ِ تو ٬ رنجای زندون مال ِ من

روزای زیبا مال ِ تو ٬ جمعه ی دلگیرمال ِ من

قِسمتای خوش مال ِ تو ٬ غمای تقدیرمال ِ من

غصّه ی تو برای من ٬ شادی من برای تو

دلت گرفت بگو خودم ٬ گریه کنم به جای تو

زندگی من مال ِ تو ٬ خستگی تو مال ِ من

هرچی که داشتم مال ِ تو ٬ تا ردشی ازخیال ِ من

ستاره بارون مال ِ تو ٬ اشکِ شبونه مال ِ من

نازو کرشمه مال ِ تو ٬ اخم و بهونه مال ِ من

غصّه ی تو برای من ٬ شادی من برای تو

دلت گرفت بگو خودم ٬ گریه کنم به جای تو

هرچی ترانَس مال ِ تو ٬ برق ِ نگاهت مال ِ من

تمام دنیارو می دم ٬ صورتِ ماهت مال ِ من

خورشید ومهتاب مال ِ تو ٬ شبای تاریک مال ِ من

خونه ی ابرا مال ِ تو ٬ جاده ی باریک مال ِ من

غصّه ی تو برای من ٬ شادی من برای تو

دلت گرفت بگو خودم ٬ گریه کنم به جای تو

بَرنده بودن مال ِ تو ٬ آخرِ بازی مال ِ من

ترانه هام فدای تو ٬ هرچی می سازی مال ِ من

سوارِ دورِ قصّه هام ٬ تو مال ِ من ٬ من مال ِ تو

دیوونه ی نگات شدم ٬ من تورو کم دارم نرو

غصّه ی تو برای من ٬ شادی من برای تو

دلت گرفت بگو خودم ٬ گریه کنم به جای تو

بذار يواش شروع كنم ، سلام گلم ، هم نفسم

آرزوهام راضي شدن ، ديگه بهت نمي رسم

گفتم چيا گفتي بهم ، گفتي كه آينده داري

دنيا همش عاشقي نيست ، گريه داري ، خنده داري

گفتم كه گفتي من باشم به لحظه هات نمي رسي

به قول دل شايد دلت گرو باشه پيش كسي

خلاصه گفتم كه چشات ، قصدِ رسيدن نداره

رؤياها كاله و دَسات خيال چيدن نداره

گفتم كه گفتي زندگيت غصّه داره ،سفرداره

هم واسه من هم واسه تو باهم بودن خطرداره

گفتم تو گفتي رؤياها مال ِ شباي شاعراس

شهامتو كسي داره كه شاعر ِ مسافراس

مسافرا اون آدمان كه با حقيقت مي مونن

تلخياشو خوب مي چشن ،غصّه هاشو خوب مي دونن

گفتم فقط مي خواي واست يه حسِّ محترم باشم

عاشقيمو قايم كنم ، توطالع تو كم باشم

گفتم كه گفتي ما دوتا به دردهم نمي خوريم

ولي يه جا مثل هميم ، هردومون ازقصّه پُريم

گفتم تو گفتي مي تونيم يادي كنيم ازهمديگه

امّا كسي به اون يكي ليلي و مجنون نميگه

گفتم تو گفتي سهمِمون از زندگي جُدا جُداس

حرفِ تو روچشم منه ، امّا اينام دستِ خداس

هرچي كه تو گفته بودي ، گفتم به دل بي كم و بيش

حال ِ خودم ؟ نه راهِ پس مونده برام نه راهِ پيش

اين حرفاي خودت بوده ، ازمن ديوونه تر ديدي ؟

اصلاً نگفتم اينارو، خودت ديدي يا شنيدي

دلم كه حرفاتو شنيد ، اوّل كه باورش نشد

ولي نه ، بهتره بگم ، نفهميدش ، سرش نشد

يه جوري مات و غم زده ، فقط به دورا خيره شد

رنگ از رُخش نه ، نپريد ، شكست و مُرد و تيره شد

بلور رؤياهام ولي ، چكيد مثِ خواب تگرگ

آرزوهام ازهم پاشيد ، رسيد تهِ كوچه ي مرگ

راستش ازم چيزي نموند ، به جزهمين جسم ظريف

خوب مي دوني چي مي كشه غربت تو خونه ي حريف

نگي چرا نوشته هام لطيف و عاشقونه نيست

رؤيا و آرزو كه هيچ‌ ، حتي دل ِديوونه نيست

زيبا بايد تنهايي من اين نامه رو سيا كنم

رسم گذشته ها ميگه بايد به تو نگا كنم

حرفاتو گفتم به خودت ، ببيني راستي تو زدي

اصلاً توي ذاتِ تو هست ، يه همچي چيزي بلدي ؟

اگر تو بيداري بودي ، بشين ميارش خبرم

اگر نگفتي بنويس ، من مي خوام ازخواب بپرم

دوسِت دارم ، چه توي خواب ، چه توي مرگ و بيداري

فداي يك تارِ موهات ، كه تو من و دوست نداري

مواظبِ آدما باش ، زندگي گرگه زيبا جون

خداي رؤياي منم ، هنوز بزرگه رؤيا جون

دوشنبه ي پُر از غم ِ يه ظهرِ گرم ِ مُردادي

با اون چشاي روشنت ، چه كاري دستِ من دادي